Pszczoła miodna
Apis mellifera
Pszczoła miodna (Apis mellifera) to najważniejszy gospodarczo gatunek owada społecznego z rodziny pszczołowatych (Apidae), udomowiony przez człowieka i rozpowszechniony niemal na całym świecie. Tworzy wielotysięczne rodziny złożone z jednej płodnej królowej (17–22 mm), licznych bezpłodnych samic robotnic (11–15 mm) oraz sezonowych samców – trutni (14–16 mm). Jej ciało jest smukłe, owłosione, ubarwione ciemnobrunatno z żółtawymi lub szarymi przepaskami na odwłoku, a na tylnych odnóżach robotnic znajdują się koszyczki do przenoszenia pyłku. Owad ten zasiedla ule pasieczne, a w stanie dzikim dziuple drzew, zamieszkując tereny bogate w roślinność kwitnącą. Pszczoły miodne żywią się nektarem, pyłkiem i spadzią, odgrywając kluczową rolę w zapylaniu upraw oraz dzikiej flory. Wytwarzają miód, wosk pszczeli, propolis i mleczko pszczele, a zimę spędzają w ulu w zwartym kłębie.